Στον απόηχο του «ΟΧΙ»

Τετάρτη, 20 Νοέμβριος 2019 20:59 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Τούτη η πατρίδα της τιμής μικρή και ματωμένη
Δεν θέλει να μας δει δειλούς! ανδρείους μας προσμένει!
Φ. Βαρέλης

Γιορτάσαμε κι εφέτος την επέτειο του «ΟΧΙ». Της εποχής που τολμούσαμε και λέγαμε ΌΧΙ. Κι από τότε το αναχαράζουμε κάθε χρόνο χωρίς να τολμάμε πια να το ξεστομίσουμε, να το φωνάξουμε.

Με ρώτησαν αν πήγα στην παρέλαση. Όχι δεν πήγα. Στην εκκλησία μόνο, στη δοξολογία πήγα κι έβγαλα και τη σημαία στο μπαλκόνι του σπιτιού μου. Έβαλα κι άκουσα το «Άσμα ηρωικό και πένθιμο για το χαμένο ανθυπολοχαγό της Αλβανίας» του μεγάλου μας ποιητή Οδυσσέα Ελύτη, πολεμιστή του ’40. Είδα όμως παρελάσεις στην τηλεόραση, μαζί κι εκείνη της Νέας Φιλαδέλφειας, που καλλίτερα να μην έβλεπα. Γιατί σ’ αυτές είδα επισήμους κι άκουσα δηλώσεις τους, ίδιες κάθε χρόνο, που δεν έλεγαν ουσιαστικά τίποτα. Άχρωμες, άοσμες από τις οποίες έλειπε η ψυχή, δεν ένοιωθαν εκείνα που έλεγαν, έκαναν θέατρο. Είδα την ελευθερία να μπερδεύεται με την ασυδοσία. Είδα την απαξίωση της αξιοβίωτης ζωής. Είδα ό,τι απερίγραπτο συμβαίνει γύρω μας, γιατί επεκράτησε ως τρόπος σκέπτεσθαι σε μέρος της κοινωνίας το σύνθημα «κάνω ό,τι μου αρέσει». Που είναι συνέχεια των συνθημάτων της «ήσσονος προσπαθείας», του «κάτω όλα» και της «απομυθοποίησης των πάντων».

Είδα νεαρά κορίτσια μαθήτριες -στην αρχή για σπαστικά τα νόμισα και είπα «χάθηκε ένα αμαξίδιο γι’ αυτά τα κακόμοιρα;»- να παρελαύνουν σαν κοψομεσιασμένες σκουληκαντέρες. (Κορίτσια άλλο οι πύθωνες κι άλλο οι σκουληκαντέρες) και υπεύθυνοι, υποτίθεται άνθρωποι, ονόματα τρανταχτά, δημοσιογράφοι και πολιτικοί, που όλοι μαζί με διανοητική υπερκόπωση διαμορφώνουν νοοτροπία, να δικαιολογούν την τρέλα, την ανοησία, τη μωρία έως ηλιθιότητα με λόγια τέτοια σα να ήθελαν να βγάλουν όλους εμάς ευήθεις και καθυστερημένους. Και στην προσπάθειά τους αυτή έλεγαν πως «αυτός είναι δροσερός τρόπος διαμαρτυρίας», «χιούμορ», ότι «πρέπει να έχουμε ανοχή στη διαφορετικότητα». Μιλούσαν για «θεατρικό χάπενινγκ και ανώδυνο σκετς», «αφέλεια και αθωώτητα της νιότης που κι εμείς κάναμε στα σχολικά μας χρόνια», και ότι «και οι Αμερικάνοι έτσι γιορτάζουν την εθνική γιορτή τους χωρίς να είναι λιγότερο πατριώτες από μας». (Ας πάμε να βουλώσουμε τ’ αχνάρι των Αμερικάνων που τους αντιγράφουμε σ’ ό,τι βολεύει την τύφλα μας). Και μας έβαλαν στη θέση μας. Να λογικευτούμε, να σκεφτόμαστε σαν αυτούς και να μην ξαναβγάλουμε τσιμουδιά, γιατί, όπως είπαν, «η Ελλάδα πάει μπροστά», ενώ εμείς είμαστε καθυστερημένοι.

Τα ίδια τα κορίτσια μίλησαν για «αντιμιλιταριστική παρέμβαση» και με την ανακοίνωσή τους -ναι έβγαλαν ανακοίνωση όπως οι τρομοκράτες προκηρύξεις- και οι δημοσιογράφοι και αρκετοί πολιτικοί έμειναν εκστατικοί και θαύμασαν, καθώς είπαν, την ωριμότητα και την καλλιέπεια του λόγου των κοριτσιών που πρέπει να βρει μιμητές. (Ο λόγος ή η πράξη δεν ξεκαθάρισαν).

Ναι παιδιά, αλλά για κάποιους άλλους χώρους, όχι για παρελάσεις. Γιατί πρέπει να ξέρετε ότι το γυμνό στο μουσείο είναι τέχνη, στο δρόμο τρέλα και στο καφενείο πουτανιά, λέει ο ποιητής. Και ʺμέγιστον διάκρισιςʺ έλεγαν οι πρόγονοί μας. Μα ποιός να ενδιαφερθεί να ασχοληθεί μ’ αυτούς; Ποιός να σας τους μάθει; Η πολιτεία, οι δάσκαλοί σας; Αυτοί, με επίσημα στοιχεία, σας έχουν αφήσει «λειτουργικά αναλφάβητους». Και δεν ίδρωσε τ’ αυτί κανενός συνδικαλιστικού οργάνου δασκάλων. Και περιμένουμε να ιδεί η Ελλάδα προκοπή.

Είδα ακόμη και στρατιωτικά τμήματα να παρελαύνουν σαν να πήγαιναν αγγαρεία. Ακολούθησαν κι αυτά τη γενική φθορά και υποβάθμιση των πάντων, προ παντός των ιερών και των οσίων. Κι εκεί είναι που κατάλαβα τί δείχνει μια παρέλαση. Και για να το ειπώ μονοκοντηλιάς. Δείχνει την κατάσταση που επικρατεί σε ένα κράτος η παρέλαση. Είναι σημείο αναφοράς του λαού. Κι αυτό είναι που δεν θέλουν να φαίνεται εκείνοι του ζητούν την κατάργησή τους. Ούτε είναι τυχαίο αυτό που λέει ο λαός. «Είναι σα διαλυμένη παρέλαση». Κι αν θέλετε να δείτε κανονική παρέλαση και τι σηματοδοτεί ανοίξτε και δείτε στο διαδίκτυο παρέλαση κοριτσιών της Κίνας και ελάτε να κουβεντιάσουμε.

Πέραν όμως όλων αυτών η τάξη χρειάζεται παντού. Διότι απλούστατα δεν βγαίνει πέρα η ζωή χωρίς τάξη. Τάξη στον εαυτό σου, στο βήμα σου, στο σπίτι σου, στο πως τρως, πως συμπεριφέρεσαι. Και τούτο γιατί η ζωή είναι αγώνας δύσκολος και κάθε αγώνας θέλει προσπάθεια. Είναι κάτι που κατακτιέται κάθε μέρα, αλλιώς δεν βγαίνει πέρα. Κι ο τακτοποιημένος στρατός, ο εξασκημένος, ο οργανωμένος, ο πειθαρχημένος θα νικήσει κι ας είναι λιγότερος. Έτσι και η ζωή, άμα δεν τακτοποιηθεί δεν την παλεύεις. Κι εμείς την κάναμε χύμα. Χωρίς τάξη δεν υπάρχει τίποτα και προ παντός δεν υπάρχει κράτος και κοινωνία.

Παράλληλα έβλεπα τον γείτονα να ωρύεται, να προετοιμάζεται, να χαιρετά όλο το πλήθος με μέγα πάθος στρατιωτικά όπως οι ναζί, και μήνες, χρόνια τώρα να στέλνει αντιτορπιλικά και αεροπλάνα και ν’ αλωνίζει στον αέρα και στις θάλασσές μας, που τις λέει δική του «γαλάζια πατρίδα», κι ο δικός μας Πρόεδρος της Δημοκρατίας και λοιποί αρμόδιοι, που κατάντησαν την Ελλάδα περίγελο του κόσμου, στέλνουν «αυστηρά μηνύματα». [Έργο των αξιοτίμων κυρίων, μεγάλων κοινοβουλευτικών καθηγητών, Παυλόπουλου και Βενιζέλου είναι το κατάπτυστο άρθρο 86 του Συντάγματος και δικό τους έργο οι περισσότεροι παράνομοι διορισμοί. Κι ο ένας έγινε Πρόεδρος της Δημοκρατίας από τον ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ κι ο άλλος προαλείφεται από τη Νέα Δημοκρατία.]

Στέλνουν λέω αυστηρά μηνύματα, επικαλούμενοι το Διεθνές Δίκαιο και την υπεράσπιση των συνόρων μας την περιμένουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση, που είναι καθώς λένε, και σύνορά της, αλλά κανείς δεν ακούει. Και:
Ο γέρος είναι άφραγκος,
ο νηός ξενιτεμένος,
η κόρη σ’ άγνωστους οίκους μονάζει.
Η μητέρα καθαρίζει πατώματα
και βρωμερές τουαλέτες.
Μόνο κάτι έφηβοι παίζουν βουλευτιλίκι,
γράφει ο Μιχάλης Φιοράντε

Την Κυριακή (3.11.19) έβλεπα στην τηλεόραση (δίαυλος Λύχνος της Ι. Μητροπόλεως Πατρών) εκδήλωση των Λουκαϊτών Αρκαδίας του Σικάγου της Αμερικής για τον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου και των εκατό (100) ετών του Συλλόγου τους, που μου αναπτέρωσε το ηθικό. Τί ήταν αυτό, Θεέ μου! Άνθρωποι κάθε ηλικίας, άντρες και γυναίκες, με ό,τι κομμάτι ρούχο εθνικής ενδυμασίας είχαν, ένα φόρεμα, μια ποδιά, μια ζώνη, με τα μικρά παιδιά τους και τα πολύ μικρά να τα έχουν οι μανάδες αγκαλιά, να χορεύουν όλοι με ψυχή γνήσια δημοτικά τραγούδια.

Άκουσα και μια Ελληνίδα από την Αδελαΐδα της Αυστραλίας να λέει: «Εγώ καθαρίστρια σε νοσοκομείο ήμουν εδώ και τώρα συνταξιούχος, βλέπω αυτά που συμβαίνουν στην Ελλάδα και τη νεολαία της πώς κατάντησε με τα βαψίματα, τα τατουάζ, τα σκουλαρίκια, στις καφετέριες από το πρωί ως το βράδυ και οι γονείς και τα σχολεία να έχουν μπει σε ένα τέλμα, πράγματα που δεν συμβαίνουν πουθενά στον κόσμο και κλαίω».

Ζήλεψα τον προφορικό της λόγο. Και οι δικοί μας πολιτικοί εδώ, το αληταριάτο, κάνουν ατέρμονες συζητήσεις αν πρέπει αυτοί οι άνθρωποι να διευκολυνθούν να ψηφίζουν. Κι εκεί που θα ’πρεπε ο Νόμος να περάσει απ’ τη Βουλή δια βοής με 300 ψήφους και να φροντίσουμε να γράψουμε κι άλλους στους εκλογικούς καταλόγους, να ρίξουμε γέφυρες, όπως κάνει το Ισραήλ, εμείς τις κόβουμε. Και μας φταίνε οι Εβραίοι, ο διεθνής Σιωνισμός κι άλλα τέτοια άκριτα. Ας απαντήσει κάποιος τίμια: τί κακό έκαναν στην Ελλάδα οι Εβραίοι στο διάβα της ιστορίας. Ο μόνος λαός που πόνεσε όσο και ο ελληνικός, ίσως και περισσότερο.

Η μοίρα της Ελλάδος δεν είναι σαν των άλλων λαών της Ευρώπης. Δεν είναι η Ελλάδα Ιβηρική χερσόνησος με γύρω γύρω θάλασσες και ωκεανούς που κλείνεται από τα Πυρηναία. Ούτε Γαλλία είναι ούτε Ιταλία ή Αγγλία ή Κάτω Χώρες. Εδώ είμαστε στα ρεύματα τριών ηπείρων και ιστορικών ανέμων. Από εδώ πέρασαν Ρωμαίοι, Ούννοι, Γότθοι, Οστρογότθοι, Άβαροι, Σλάβοι, Φράγκοι, Καταλάνοι, Σταυροφόροι, Τούρκοι, Ευρωπαίοι, Γερμανοί. Και τετρακόσια και εξακόσια χρόνια μας σφάζανε, μας ξερίζωναν, μας ταπείνωναν, και δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από την ταπείνωση. Άνθρωποι, μανάδες, μικρά παιδιά, γέροντες, υποζύγια στις «πορείες θανάτου» νηστικοί, διψασμένοι, ξεθεωμένοι και οι άλλοι να σκοτώνουν στο δρόμο Ποντίους, Μικρασιάτες, Θρακιώτες.

Αιώνες μας πατάνε σαν σκουλήκια και τώρα ο γείτονας απειλεί. Είναι αυτά που δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ. Τις μανάδες που εκτοπίζονταν, τα παιδιά τους πέθαιναν, αρνούνταν να το δεχτούν και συνέχιζαν να τα κουβαλούν νεκρά στην αγκαλιά τους, τις ξεχάσαμε. Ξεχάσαμε όλα εκείνα που δεν πρέπει να ξεχνάμε. Και να κάνουμε το Έθνος δυνατό στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Και νά ’χουμε προσαρμόσει όλη μας τη παιδεία, την οικονομία, όλο το είναι μας πάνω σ’ αυτό. Κι άμα θέλεις όλα τα κάνεις.

Αντ’ αυτού όμως ψηφίζουμε νόμους για γάμους ομοφυλοφίλων, αλλαγές φύλου, αντιρρησίες συνείδησης κ.α, που τα λέμε μεγάλες μεταρρυθμίσεις, κάνουμε εξοπλισμούς με κριτήριο όχι την υπεράσπιση της πατρίδος αλλά τις μίζες. Τζοχατζόπουλοι, Παπαντωνίου, Σμπώκοι, Μαντέληδες και λοιποί της συντεχνίας των κλεπτομανών πολιτικών μαρτυρούν. Και σ’ αυτούς συγκαταλέγονται και οι μη αμέσως ενεχόμενοι αλλά γνωρίζοντες τις λωποδυσίες και σιωπώντες, λόγω συναδελφικής αλληλεγγύης ίνα μη διαταραχτεί η κομματική συνοχή.

Και τα εγκλήματά τους παραγεγραμμένα. Το δε κατάπτυστο άρθρο 86 του Συντάγματος αγέρωχο στη θέση του, αφού και η ʺαριστερή κυβέρνησηʺ στάθηκε απρόθυμη να το καταργήσει για να την ευγνωμονούν οι προσεχείς γενιές των λωποδυτών πολιτικών, όπως μέχρι σήμερα ίνα συνεχίσουν την δόξαν εκείνων.

Και μιλάμε για ισότητα, ειρήνη, δικαιοσύνη, αδελφωσύνη των λαών, προοδευτικότητα, παρελάσεις αντιμιλιταριστικές και ομοφυλοφίλων και ενώ ζούμε κάτι χειρότερο από προεόρτια πολέμου και ο γείτονας μάς εμπαίζει, εμείς εθελοτυφλούμε. Στο εσωτερικό σπάμε, καίμε, καταστρέφουμε και αφού διαλύσαμε οικονομία, βιομηχανία, γεωργία, γλώσσα, παιδεία, οικογένεια, ελευθερία, τώρα διαλύουμε και ό,τι απόμεινε από κοινωνική συνοχή, εξυπηρετούντες κάθε λογής αφέντες και τα συμφέροντά τους.

Δεν είχαμε ούτ’ έχουμε υπεύθυνους ταγούς. Όραμά μας η επίγεια ευδαιμονία και οι άλλοι που θα ’ρθουν ας κάνουν καλά. Και με έπαρση και αναισχυντία δεσμεύσαμε την πατρίδα οι απάτριδες για 99 χρόνια σ’ αυτούς που το 1940-41 πολεμήσαμε και περιμένουμε από τους ίδιους να μας σώσουν. Τραγικό! Ευτυχώς που δεν υπάρχει κανείς από τους Έλληνες εκείνους ν’ αντικρύσει την κατάντια μας.

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του Ηλία Μακρή
Το κλίκ της ημέρας
του Ηλία Μακρή
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα