Παραμυθιών Γωνιά: Η Χαμένη Άνοιξη

Τρίτη, 28 Απρίλιος 2020 20:32 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Ὢ γλυκύ μου ἔαρ,
γλυκύτατόν μου Τέκνον,
ποῦ ἔδυ σου τὸ κάλλος;
Εγκώμιον Βυζαντινής Υμνολογίας


Ποτέ δεν χειροκροτήσαμε την Άνοιξη. Δε μας το ζήτησε. Δεν το νιώσαμε. Δεν ήταν ανάγκη.

Ποτέ δεν χειροκροτήσαμε την Αναγέννηση, την Ανάσταση, την Ελπίδα, την Αρμονία, την Αξία, την Ιδέα, τη Μάνα, την Πίστη, τη Σκέψη, τη Γη. Όλα γένους θηλυκού.

Όλα σαν να είναι δεδομένα ότι θα συμβούν, από μόνα τους. Ήταν καθήκον τους να υπάρξουν, ανεξάρτητα από εμάς.

Η Άνοιξη, αυτή που ενέπνευσε τέχνες, γράμματα και αγώνες, έχασε το νόημά της. Έχασε τις αισθήσεις της, αυτές που έκαναν όλα τα πλάσματα να ανθίζουν, να ανοίγουν, να οραματίζονται, να διαιωνίζονται.

Οι τέσσερις εποχές, δια χειρός ανθρώπου, έγιναν οι εξής δύο: Χειμώνας - Καλοκαίρι. Αλλά ούτε γι’ αυτό ανησυχήσαμε.

Έτσι η Άνοιξη, η τέχνη της φύσης, η δασκάλα της ζωής, απομακρύνθηκε διακριτικά με τα χρόνια. Σαν θηλυκό που κανείς δεν το φροντίζει αλλά με την πρώτη ευκαιρία το βιάζει.

Βιάσαμε την Άνοιξη και ούτε που το συνειδητοποιήσαμε. Η οικονομία, φαίνεται, δεν μας το επιτρέπει. Οι αγορές νοιάζονται μόνο για τη δική τους άνοιξη και συναισθηματισμοί δεν χωράνε.

Έτσι η Άνοιξη, μας άφησε στον πνευματικό, κατ’ αρχήν εγκλεισμό, και …πάει.

Τώρα οι έγκλειστοι και σωματικά, την παρακολουθούν για πρώτη φορά από το παραθυράκι του ανήλιαγου κελιού τους, εφόσον οι οθόνες το επιτρέπουν. Εδώ η ανοσία της αγέλης, όνομα και πράμα, έγινε ανοησία της αγέλης.

Έτσι η δοξαστική πορεία της Άνοιξης, έγινε πορεία προς το Γολγοθά.

Μυριάδες ρακένδυτοι, ξυπόλητοι, πεινασμένοι, άστεγοι, ασθενείς και οδοιπόροι ακολουθούν προς τη Σταύρωση και εν συνεχεία προς την Εν Τάφω πορεία.

Τα χελιδόνια ακολουθούν, μα Άνοιξη δεν βρίσκουν και πεθαίνουν δίπλα στη χαμένη τούτη Άνοιξη.

Το θέαμα, αναγκάζει τους έχοντες σπίτι, να κρυφτούν καλύτερα και για να μην βλέπουν.

Ο υποχρεωτικός εγκλεισμός, στενεύει το νου με αποτέλεσμα το Σύνδρομο της Στοκχόλμης.

Αγαπάμε με απόλυτη σχέση εξάρτησης, τους θύτες μας. Αυτούς που καταστρέφουν κάθε αξία, κάθε ζωή.

Νοιαζόμαστε και χειροκροτούμε κάθε δήμιο. Κάθε Μπόρις Τζόνσον. Αυτό κι αν είναι παρανοϊκή φαντασία. Οι δράστες θα μας σώσουν!

Οι νεκροί είναι απλώς αριθμοί, ενώ οι δήμιοι, η ελπίδα και η καθημερινή τηλεοπτική διατροφή μας. Τέτοιου είδους ανθρωποειδή, νοιάζονται για εμάς.

Φορούν μάσκες και ως μασκοφόροι κάνουν καλύτερα τη βρώμικη δουλειά τους. Μια μάσκα είναι η ανθρωπιά τους.

Ο Κορωνοϊός δεν ρίχνει τις μάσκες. Τις φοράει. Δημιουργεί ένα ισχυρό άλλοθι για όλους. Κυρίως για τους ισχυρούς. Τους έχουμε ανάγκη. Είμαστε εξαρτημένοι, με ή χωρίς μάσκα.

Τούτη η Χαμένη Άνοιξη θα φέρει πίεση σε κάθε, εκτός δημίων, ψυχή. Μόνο οι τέχνες μπορούν να αναγεννήσουν τον άνθρωπο. Μπορούν να εκφράσουν την πάσα αλήθεια. Μπορούν να δείξουν το δρόμο. Να θεραπεύσουν.

Όμως τα σιωπηρά θύματα αυτής της Χαμένης Άνοιξης είναι εκείνα που έσωζαν την ανθρωπότητα σε κάθε μεσαίωνα.

Οι άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών, αυτοί που χάνονται στην πραγματικότητα, αυτοί που ξέρουν από σεμνότητα και όραμα, αυτοί χάνονται τώρα από πείνα.

Ποιός μπορεί να πιστέψει, χωρίς αυτούς, σε μια Παγκόσμια Άνοιξη;
Ποιός μπορεί να τη σχεδιάσει;

Ίσως μόνο κάποιοι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι μπορούν να πουν:
Πιστεύω σε μιαν Άνοιξη, που δεν θα προσπεράσει
όπως τη ζουν οι ποιητές, την ξέρουν τα παιδιά…

Αλλιώς «πάνω από τη Χαμένη Άνοιξη μετεωριζόταν τώρα ο γύπας του πραξικοπήματος (των πολυεθνικών και των πολιτικών προσώπων τους) έτοιμος να ριχτεί και να σπαράξει τον τόπο».

Όπως ακριβώς, χωρίς την παρένθεση, μας ιστόρησε σε μιαν άλλη «Χαμένη Άνοιξη» ο Στρατής Τσίρκας.

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του Ηλία Μακρή
Το κλίκ της ημέρας
του Ηλία Μακρή
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα

Σπανός Γεώργιος