Παραμυθιών γωνία: Όχι για τον Τζορτζ…

Σάββατο, 13 Ιούνιος 2020 12:12 | | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ

Τούτο το σπίτι, παρ’ όλους τους νεκρούς του, δεν εννοεί να πεθάνει.
Γιάννης Ρίτσος

Ένας θάνατος δεν είναι ποτέ αρκετός για να φανερώσει τους χιλιάδες καθημερινούς θανάτους.

Μια λέξη όπως «ρατσισμός» δεν είναι ποτέ ικανή να φανερώσει τους πολλαπλούς ρατσισμούς. Απεναντίας τους κρύβει.

Κι ο ρατσισμός δεν είναι τίποτα άλλο που διαιρεί τις κοινωνίες για να βασιλέψουν άλλες μάστιγες. Εκείνες που μας οδηγούν μαθηματικά στην καταστροφή ή και την εξαφάνιση.

Τούτη η φωτιά που φούντωσε στις ψυχές, δεν ήταν για έναν αποτρόπαιο θάνατο που συνηθίσαμε να «απολαμβάνουμε» στις οθόνες. Είναι για χιλιάδες θανάτους με στραγγαλισμό που συμβαίνουν έως και τη διπλανή μας, ή τη δική μας πόρτα και δεν τους βλέπουμε.

Δεν τους δείχνουν οι οθόνες. Δεν είναι ορατοί. Δεν τους αντιλαμβανόμαστε. Δεν μας αγγίζουν. Συνηθίσαμε.
Όλα αυτά συμβαίνουν εν καιρώ, ας πούμε, ειρήνης!

Η μετατόπιση της ευαισθησίας μας εξαρτάται από την κινούμενη άμμο των δελτίων ειδήσεων, όπου οι δημοσιογράφοι έχουν εξαφανιστεί κι έχουν πάρει τη θέση τους, συνήθως, αγράμματοι παρουσιαστές.
Ο κίνδυνος μεγαλώνει και θα μεγαλώνει!

Η ανθρωπότητα διοικείται με τουίτ! Με τιτιβίσματα δηλαδή, μεταλλαγμένων ηγετών. Ένα τέτοιο τιτίβισμα αρκεί για να προβληθεί ως η εξέχουσα είδηση της ημέρας και να εξαπλώσει την πνευματική γρίπη των πουλερικών ή την ανοησία της αγέλης ή τους σμήνους των κουτορνιθίων.

Νομίζουμε ότι είμαστε ελεύθεροι. Νομίζουμε ότι έχουμε ανθρωπιά. Νομίζουμε ότι καταλαβαίνουμε. Νομίζου- με…

Η πραγματικότητα καλύπτεται από προσωπικές ήττες που δεν θέλουμε να ξέρουμε, γιατί πονάνε.

Έτσι, πονάμε για να ξεχνιόμαστε, από τον πόνο του άλλου, ας είναι και νεκρός.

Μπορούμε να κλάψουμε όσο θέλουμε για τον άλλον, μπορούμε να βγούμε στον δρόμο για τον θάνατο του άλλου. Μα όχι για τη ζωή. Μα όχι για τα δικαιώματα του Ανθρώπου. Όχι για τον δικό μας καθημερινό θάνατο.

Θρηνούμε για τον θάνατο του ενός, σαν κι εμάς, που έτυχε να είναι μαύρος. Δεν θρηνούμε για όσα δεν κάναμε και ούτε θα κάνουμε για να μη συμβαίνουν αυτά. Δεν θρηνούμε για την συνολική κατάντια μας. Ούτε για το περιβάλλον, μαύρο κι αυτό, όπως και το μέλλον.
Δεχόμαστε τις ατελείωτες καθημερινές μας ήττες και λέμε: Δόξα σοι ο Θεός, υπάρχουν και χειρότερα.

Γι’ αυτό προβάλλεται με κάθε τρόπο η βία, για να ετοιμαζόμαστε για τα χειρότερα που έρχονται. Να τα θεωρήσουμε φυσιολογικά.

Ο Τζορτζ πέθανε. Η Αμερική πέθανε μέσα από το δικό της όνειρο. Ο πλανητάρχης ντροπιάζει με κάθε τρόπο το ανθρώπινο είδος.

Ούτε ο χειρότερος βλάκας του χωριού των παραμυθιών ή του θεάτρου σκιών-του Καραγκιόζη δεν μπορεί να «σκεφτεί» τόσο ηλίθια. Είναι απόλυτα επικίνδυνος για να είναι ακόμα ελεύθερος.

Ο καιρός έχει φτάσει για να μελετήσουμε τις γραφές και να ανακαλύψουμε τους σοφούς.
Εμείς οι ίδιοι, πρέπει να μάθουμε γιατί πεθαίνουμε!

Γιατί «οι νεκροί πια δεν ξέρουν διόλου γιατί πεθαίνουν» κατά τη μαρτυρία της ποίησης του Γιάννη Ρίτσου.
Εμείς ξέρουμε;

ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΑΡΘΡΑ
του ΚΥΡ
Το κλίκ της ημέρας
του ΚΥΡ
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα

Σπανός Γεώργιος