Με αφορμή τον «Ερωτευμένο Τίγρη»? η εικαστικός Έπη Νικολακοπούλου μίλησε για τη διαδρομή της, για την έμπνευσή της,για τους δεσμούς της με τη Λακωνία στη Χριστιάνα Χιώτη

Ήταν πριν δύο ακριβώς εβδομάδες όταν διέσχισα την πόρτα του Μουσείου Ελιάς και Ελληνικού Λαδιού για να συναντήσω για πρώτη...
Σάββατο, 01 Μάιος 2010 03:00 | E-MAIL ΕΚΤΥΠΩΣΗ
Με αφορμή τον «Ερωτευμένο Τίγρη»? η εικαστικός Έπη Νικολακοπούλου μίλησε για τη διαδρομή της, για την έμπνευσή της,για τους δεσμούς της με τη Λακωνία στη Χριστιάνα Χιώτη

Ήταν πριν δύο ακριβώς εβδομάδες όταν διέσχισα την πόρτα του Μουσείου Ελιάς και Ελληνικού Λαδιού για να συναντήσω για πρώτη φορά την Έπη Νικολακοπούλου.
Παραμονή των εγκαινίων της έκθεσής της «Ο Ερωτευμένος τίγρης», που φιλοξενείται στην αίθουσα πολλαπλών εκδηλώσεων του Μουσείου μέχρι τις 26 Ιουλίου, και εν μέσω προετοιμασίας, η καταξιωμένη καλλιτέχνης αφιέρωσε λίγο από το χρόνο της για να μας ξεναγήσει στον εικαστικό της κόσμο.

Μια σειρά από έργα προϊδεάζουν και οδηγούν τον επισκέπτη από την είσοδο στην κύρια αίθουσα της έκθεσης και στο τολμηρό πολυεπίπεδο περιβάλλον, όπου με συνέπεια και δημιουργική έκφραση κινείται η Έπη Νικολακοπούλου. Το εικαστικό αυτό περιβάλλον προσδιορίζεται από επιζωγραφισμένα έτοιμα χρηστικά ή μη αντικείμενα, γλυπτικές συνθέσεις πολλαπλών υλικών, εγκαταστάσεις, κατασκευές με ιδιαίτερη χρήση ηλεκτρικού φωτισμού και οπτικών ινών και μυθολογεί τον κόσμο της καλλιτέχνιδας με τη χρήση εκρηκτικών χρωμάτων, φύλλων χρυσού, με φωτιστικές συνθέσεις και πολύχρωμες κατασκευές.
Η ίδια επέλεξε να υποδεχτεί το κοινό με ένα καινούριο έργο της που συνδέεται εμφανώς με τις ρίζες της. «Αργά στη ζωή μου έμαθα πως η καταγωγή μου είναι από την Κρεμαστή της Λακωνίας και την οικογένεια Χαραμή. Από εκεί και περά θέλησα να ακολουθήσω τα βήματα της οικογένειας. Όταν επισκέφθηκα τον τόπο πρώτη φορά, αντίκρισα την εξαιρετική θέα του Ταϋγέτου και, ψάχνοντας για θέμα, είπα ότι θα κάνω αυτό και θα το παρουσιάσω για πρώτη φορά στη Σπάρτη», είπε γεμάτη ενθουσιασμό. Την εγκατάσταση της «πυραμίδας» πλαισιώνουν δημιουργίες από απλά υλικά που είχαν παρουσιαστεί σε μια προηγούμενη έκθεση με τίτλο «Η φανταστική περιπλάνηση».
«Μέσα στη φανταστική περιπλάνηση είναι και τα ποδήλατα, τα οποία για μένα συμβολίζουν το μεγαλύτερο επίτευγμα του ανθρώπου: να νικήσει τη βαρύτητα και να ταξιδέψει στο διάστημα», σχολιάζει η εικαστικός για το αμέσως επόμενο έργο της, μία γλυπτική σύνθεση όπου οι άνθρωποι ταξιδεύουν με ποδήλατα επάνω στους πλανήτες. Οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν κορμό, δεν έχουν φύλο, έχουν όμως φτερά και έτσι μπορούν να πετούν στη σφαίρα του φανταστικού… Το δέρμα τους παραπέμπει σε τίγρη, καταδεικνύοντας ότι ο άνθρωπος δεν έχει πάψει να είναι ένα ζώο, ακόμα και αν εμφανίζεται ντυμένος.
Διερχόμενη μέσα από το χώρο της pop art και τους γεωμετρικούς χρωματικούς πειρασμούς, η Έπη Νικολακοπούλου δηλώνει απλώς «καλλιτέχνης», αποφεύγοντας να αυτοπροσδιοριστεί: «Αισθάνομαι ελεύθερη να εκφράζομαι όπως μου ‘ρθει και να αλλάζω. Βαριέμαι πάρα πολύ εύκολα να κάνω τα ίδια και τα ίδια και γι’ αυτό βλέπετε αυτό το αποτέλεσμα. Κρατάω όπως όλοι οι άνθρωποι το δικαίωμα να κάνω ό,τι μου κατέβει. Γιατί δηλαδή να είμαι χαρακτηρισμένη;», τονίζει χαρακτηριστικά.

Η έκθεση δημιουργεί συνεχώς εκπλήξεις, με ευρηματικές κινήσεις, σύστοιχες με τις εσωτερικές αναζητήσεις και τις ψυχοδυναμικές εκδηλώσεις της καλλιτέχνιδος, η οποία διερωτάται τι εν τέλει παραμένει αδιάβρωτο και τι μπορεί να μεταβληθεί σε αδιάβροχο κάλυμμα αντιστάσεων, στους δυνατούς όμβρους κάθε μορφής βίας, που συνεχώς μας πολιορκεί!
Οι δημιουργίες της σκοπεύουν στον άμεσο συγκινησιακό επηρεασμό του δέκτη-θεατή, ώστε να τον οδηγήσουν στη δεύτερη ανάγνωση, των συμβολιστικών και νοηματικών στοιχείων, που σηματοδοτούν το κάθε έργο, όπως η αποτύπωση των κυμαινόμενων ανθρωπίνων συναισθημάτων, η ανίχνευση των αρμονικών και δυσαρμονικών σχέσεων, η οικολογική διαμαρτυρία κ.λπ.
«Πολλά χρόνια πριν είχα αρχίσει να βλέπω καθαρά ότι ο πλανήτης δεν πήγαινε καθόλου καλά και ότι καταστρεφόταν. Άρχισα λοιπόν να απεικονίζω την καταστροφή για να ευαισθητοποιήσω. Τα αιλουροειδή για μένα είναι τα ωραιότερα ζώα που υπάρχουν στον πλανήτη και με μεγάλη στεναχώρια άκουγα και έβλεπα ότι συνεχώς μειωνόταν ο πληθυσμός τους και έτσι ξεκίνησα να κάνω αυτά τα έργα. Δεν έχουν πουθενά πρασινάδα, έχουν γύρω ένα δρεπάνι θανάτου από κόκκινο.
Κάποια στιγμή θέλησα να κάνω ένα θέμα με τα αγαπημένα μου ζώα και είπα να πιάσω τον έρωτα πάλι σαν αλληγορία. Τότε τοποθέτησα τον ερωτευμένο τίγρη -ο οποίος βλέπει πεταλούδες είναι και λίγο σαν χαζός από τον έρωτα- στο πλευρό μιας κατσίκας με την οποία δεν έχει καμία σχέση, πιο πέρα και με το ίδιο απελπισμένο βλέμμα να έχει ερωτευτεί ένα αρνί και αυτό να αδιαφορεί…»
, διηγείται για τη διαδρομή των έργων του «Ερωτευμένου τίγρη».
«Τα έργα αντιπροσωπεύουν την πείρα μου πάνω στον έρωτα, που -κατά τη δική μου άποψη- είναι πάντοτε μια ηλεκτρική εκκένωση που συμβαίνει ανάμεσα σε έναν θετικό και αρνητικό πόλο. Δηλαδή θα έρθεις σε επαφή με κάποιον άνθρωπο που δεν έχεις καμία σχέση και γι’ αυτό οι έρωτες τελειώνουν συνήθως άσχημα και άδοξα».
Στη συνέχεια η Έπη Νικολακοπούλου εξομολογείται σχετικά με την ενασχόλησή της με την Τέχνη και την ανάγκη της να εκφραστεί:  «Γεννήθηκα έτσι… Έχω ζήσει μέσα σε μία ζωή πάρα πολλές ζωές και έχω κάνει πολλά πράγματα. Κάποτε ασχολήθηκα με άλλα πράγματα κι όταν αυτά τελείωσαν τότε είχα τη δυνατότητα να κάνω αυτό που πάντα ήθελα, να κάνω τέχνη -και αυτό έκανα!».

- Υπάρχει τέλος στην επιδίωξη της δημιουργίας;
«Όχι δεν υπάρχει τέλος και γι’ αυτό δεν φοβάμαι τίποτα. Δεν ξέρεις ποιό θα είναι το έργο που θα σε χαρακτηρίσει και θα σε καταξιώσει στη συνείδηση του κόσμου και γι’ αυτό πρέπει να προσπαθείς συνέχεια και να είσαι ελεύθερος. Δεν μου αρέσουν οι καλλιτέχνες που κάνουν μια επιτυχία και την αγκαλιάζουν σαν σωσίβιο και πορεύονται στο διηνεκές. Χάνουν τη φρεσκάδα τους, χάνουν τη δημιουργία, τελματώνουν».
Κατά τη διάρκεια της πορείας της η Έπη Νικολακοπούλου έχει αναπτύξει ευρεία φιλανθρωπική δράση, δραστηριοποιούμενη ενεργά στους συλλόγους «Ελπίδα», «Καρέτα-Καρέτα» κ.ά.
Το 2006, ύστερα από πρόταση που της έγινε, αποφάσισε να εμπλακεί και στα κοινά, συμμετέχοντας σε συνδυασμό ως υποψήφια νομαρχιακή σύμβουλος για την υπερνομαρχία Αθηνών. Σχετικά με την πολιτική ιδεολογία της σχολιάζει: «Πήρα πέντε χιλιάδες ψήφους και είμαι πολύ χαρούμενη που δεν βγήκα. Η πολιτική είναι πάρα πολύ σοβαρό πράγμα αν είσαι ένας υπεύθυνος πολίτης χωρίς να είσαι προσανατολισμένος εδώ ή εκεί. Την ψήφο πρέπει να τη μετράς πολύ και να τη δίνεις εκεί που πρέπει. Εγώ ψηφίζω αυτόν που πιστεύω ότι είναι πιο χρήσιμος για τον τόπο. Πιστεύω στο καλύτερο, θέλω να γίνουν πράγματα πολύ σημαντικά, οι άνθρωποι να μην είναι κλέφτες, η Ελλάδα να γίνει μια χώρα η οποία να μην ντρέπεται για τον εαυτό της, να μην υποφέρει ο κόσμος… Αυτά θέλω εγώ. Μπορεί να είναι ανέφικτα, αλλά ο καθένας στο μέτρο των δυνατοτήτων του δημιουργεί έναν δικό του κόσμο, ο οποίος αν δεν είναι σωστός δεν μπορεί να είναι και το σύνολο. Εξάλλου, ως καλλιτέχνης μπορώ να ονειρεύομαι!».

Η έκθεση εγκαινιάστηκε με μεγάλη επιτυχία την Παρασκευή 16/4, παρουσία του σεβασμιότατου μητροπολίτη Σπάρτης κ. Ευσταθίου, του νομάρχη Λακωνίας κ. Κώστα Φούρκα και του δημάρχου Σπαρτιατών κ. Χρ. Πατσιλίβα, αλλά και πολλών φίλων της καλλιτέχνιδος από την Αθήνα και το εξωτερικό.
Τα έργα θα παραμείνουν στο Μουσείο Ελιάς και Λαδιού μέχρι τις 28 Αυγούστου.

Χρηστέα Diesel Service
ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
του ΚΥΡ
Το κλίκ της ημέρας
του ΚΥΡ
oncologists.gr

Πρόσφατα Νέα